smycz

Weekend jakich niewiele. Wcale nieprzypadkowe miasto. Przypadkowy teatr? Zdecydowanie przypadkowa sztuka.

Siedzi sobie jeden jedyny facecik na scenie i próbuje zaciekawić widzów. A ja czekam na resztę aktorów. Nie doczekałam się. Uraczono nas monologiem. A raczej monodramem.

Tylko ta tematyka jakaś taka jakby znajoma - prrrromocja, praca, prrrromocja, praca, praca, praca... I znów na scenie obejrzałam opowiastkę o nałogach, zniewoleniu, zależności, słabości. Heloooł! Dopiero co był o tym Spot! I teraz znów, tyle że pod innym tytułem? Ok, w innej formie. Ale jaka to forma! Po kwadransie Smycz przekonała mnie do siebie. Bartosz Porczyk wciela się w  coraz to nową postać - pracoholik, włamywacz, prostytutka, ksiądz... Wciela się całym sobą.  Chwilami odnosi się wrażenie, że na scenie pojawiają się kolejni, różni aktorzy. Bo nie dość, że gra jest zupełnie inna to i głos i wygląd. Należy zaznaczyć, iż Porczyk przeobraża się na naszych oczach - robiąc to płynnie i zwinnie. Nie ma mowy tu o jakiś wizażystkach. A my tylko widzimy jak każda następna osoba jest czymś ograniczona,  do czegoś przywiązana... 
"A mówią, że rodzimy się wolni". Czy rzeczywiście?

Smycz - odpowiedź jest prosta
Smycz - pułapka radosna
Smycz - raz lepiej raz gorzej
Smycz - do nogi przy nodze

STOP, POST, SPOT

 źródło: http://teatr.zgora.pl

Z okazji półokrągłych urodzin jednego członka rodziny, ruszyliśmy tłumnie odchamić się w teatrze. Luzacki opis sztuki przekonał tych oporniejszych :)
I rzeczywiście śmiechu było co niemiara. Dieta afrykańska, bidet bejbi, Dżizas najlepszym biznesmenem wszech czasów, całoroczne promocje w supermarketach... Wszystko fajnie, wszystko śmiesznie, ale... No właśnie, pojawia się ale, bo o ile zabawnie przedstawiono 30 letni kredyt to przecież uznajemy go za wyrok. A wszędobylskie wyprzedaże, promocje? Czyż nie jesteśmy choć trochę od nich zależni?
I na koniec przedstawienia zdajemy sobie sprawę jakie to wszystko prawdziwe, jak to nas bardzo dotyczy...

- co widzisz patrząc w lustro?
- że znów utyłam
- nieprawda, jesteś piękna
- nie jestem

- lubisz swoją pracę?
- nienawidzę
- to czemu jej nie zmienisz?
- nie potrafię

Daje, a przynajmniej powinno nam to dać do myślenia.

Przegadaliśmy cały spektakl, że fajny, że prawdziwy, że dobrzy aktorzy. Ogólne zadowolenie i zastanowienie.
A po dwóch godzinach taki oto dialog:

G: Ala, patrz jaki mam super nowy telefon!
M: Dotykowy!
G: Wszędzie kosztuje 5 - 6 stów, a mi się udało kupić za niewiele ponad 3! No widzisz jaka okazja!
M: Ale czym się chwalisz? Przecież Twój szwagier ma więcej pikseli i kupił za JEDYNĄ złotówkę!