zupa kurkowa

Tegoroczny sezon grzybowy obfituje w kurki. Mało tego! Rok temu też był ich wysyp :) był tak duży, że Gie i Siwy stwierdzili, że kurek w śmietanie mają dość. Jajecznicy z kurkami mają dość. Kurek w czymś mają dość... Mnie jakoś się nie znudziły w żadnej z powyższych form :D. Niestety, ale tym dwóm wyżej wymienionym, niechęć do kurek wróciła w tym roku, gdy znów z lasu przynoszone są kolejne rude (i nie tylko rude) zbiory... Może owa niechęć nie jest jeszcze aż tak wielka, ale niektórzy już marudzą ;)

Ale może znalazł się sposób na ominięcie tej kurkowej antypatii? Tym sposobem miała być zupa kurkowa.

• 300 g kurek myjemy i większe z nich kroimy na mniejsze kawałki,
• 2 duże cebule kroimy w półplasterki i szklimy na patelni na maśle,
• do zeszklonej cebuli dorzucamy kurki - dusimy na patelni ok. 10 minut - aż woda wyparuje; kurki można posolić i popieprzyć,
• 4 średnie ziemniaki kroimy w kostkę i gotujemy w 1,5 - 2l bulionu (ilość wedle uznania - jedni wolą zupkę rzadszą, inni gęstszą) - gotujemy maks. 15 minut,
• 1 małą papryczkę pepperoni kroimy w plasterki i wrzucamy do bulionu wraz z kurkami i cebulą,
• gotujemy około 10 minut - zerkając czy ziemniaki nie są za miękkie :),
• 3 łyżki śmietany 18% łączymy z zupą uważając, by śmietana się nie zważyła (najlepiej połączyć śmietanę z kilkoma łyżkami zupy w kubeczku i całość powoli wlać do zupy),
• solimy i pieprzymy, a zupę podajemy z dużą ilością koperku;

Zupka w smaku bardzo przypomina mi tę zielonkową, o której pisałam tutaj. A ta, dzięki papryczce jest ostra :). I może znalazł się ten sposób, który był niezbędny do powrotu kurek do łask Gie i Siwego? :)

P.S. Pomysł na tę pyszną zupkę znalazłam tutaj.

jeszcze ktoś robi te knedle ...

W ostatnim, czy też przedostatnim Wproście "znana restauratorka Magda Gessler (zachwyca smakiem i aromatem)" napisała felieton o węgierkach. Oczywiście opływając w zachwytach i nie dziwi mnie to, gdyż też się nimi zachwycam - i ich smakiem i aromatem :D. Ale nie o to nie o to. A o to, że autorka wspomina o knedlach, jakie to one cudowne, ach i och, że w żadnej knajpie knedli nie uświadczysz i że kto w ogóle dziś jeszcze robi knedle - w domyśle, NIKT. Jak to nikt, heloooooł! No dobra, nie ja :) nie opanowałam tej sztuki. Jeszcze :). Opanowała ją Ajwonka :) i jej przepis prezentuję Wam :) jest tylko jeden mały problem. Problem z proporcjami, bo przecież "na oko"! Udało mi się jednak wyciągnąć od Ajwonki te "na oko". 

"Precyzyjny" przepis dostałam nowoczesnymi kanałami i postanowiłam Wam go zacytować. Dosłownie :) 

• "1/2 kg ugotowanych ziemniaków [rozbijamy tłuczkiem do puree] i jedno jajo, ale mąki to Ci nie powiem ile, bo ja dodaję na wyczutkę - tak żeby ciasto się nie kleiło, czyli może 30dkg,
• jak trzeba to się dodaje [mąki] - to zależy od pyrów, jak są takie klejące to trzeba więcej mąki, krótko mówiąc - nie może się ciasto kleić do rąk,
• odkroję kawałek ciasta, taki wałek gruby i odcinam kawałek; w rękach rozpłaszczam i wkładam do środka śliwkę bez pestki i zalepiam kulę i już,
• i od razu po zrobieniu ciasta trzeba robić te knedle i zaraz gotować, bo takie ciasto nie może leżeć za długo",
• knedle wrzucamy do osolonego wrzątku, a jak wypłyną to wyjmujemy,
• podajemy z bułką tartą przyrumienioną na masełku lub ze śmietaną - w obydwu przypadkach posypujemy cukrem;

Wtrącenia w nawiasach są już mojego autorstwa :)

P.S. A w tle, maliny z działki :) 

bobowy bób

Ajwonka posiała Za Rzeką bób. Posiała go z myślą o mnie, bo pozostali jakoś za nim nie przepadają. Dziwne. Nie kumam tego, bo bób jest taaaaki dobry :). Niestety, ale bobu posiano mało, a jeszcze mniej wyrosło. A ja sama jestem gapa, bo zupełnie o nim zapomniałam siejąc warzywka na działce, ale przecież początkujący ze mnie działkowiec ;). W każdym razie, to chyba będę musiała pocieszyć się mrożonym, by zjeść go w czystej postaci. Co to ta czysta bobowa postać? Wg mnie, to ugotowany bób z dodatkiem masła i soli. I każdy sam wyciąga go sobie ze skorupki....

A dziś, bób z większą ilością dodatków niż te, wymienione powyżej.

• dwie garście bobu gotujemy do miękkości - około 15 minut, po ugotowaniu obieramy z łupinek,
• do bobu dodajemy puszkę tuńczyka w sosie własnym,
• 2 jaja na twardo kroimy w plastry,
• 1 duży pomidor - też oczywiście kroimy w coś - np. w kostkę dużą :)
• siekamy szczypiorek (ilość wedle uznania),
• całość mieszamy,
• doprawiamy solą i pieprzem,
• myślę, że jakikolwiek sosik jest tu zbędny, zwłaszcza majonezowy - zabiłoby to smak bobu :), ja skropiłam wszystko cytryną - ilość na oko :)

Sałatunia pyszna i co ważne, bardzo sycąca :)

popieprzone łososie

Przepis ten, przytargałam jeszcze z czasów gdy mieszkałam w najpiękniejszym mieście w naszym kraju :) Gdy Informatyk zakomunikował mi, cóż będzie czynił, to absolutnie nie zapałałam do tego namiętnością. No bo łosoś nie kręcił mnie wcale, a wcale. Pieprz z kolei to i owszem, ale żeby go rozgryzać? Yyyy... Jakieś to takie... no nie teges.

A tu po raz kolejny przekonałam się jak to nie warto się uprzedzać :) tak więc łososiowym miłośnikom i nie tylko im mówię zdecydowane TAK!

• świeży płat łososia (np. 400 g) zalewamy wrzątkiem (dosłownie na minutkę), abyśmy z łatwością mogli obrać go ze skórki,
• gołą rybkę wrzucamy na patelnię; zerknijcie czy przypadkiem nie ma jakiś ości. I uwaga! Łosoś bardzo szybko dochodzi, więc pilnujcie gada, bo gdy już dojdzie to szpatułką rozdrabniamy go na kawałeczki, 
• zalewamy śmietaną (2-3 łyżki), 
• wrzucamy kulki pieprzu konserwowego; ja na te 400 g łososia, dodałam około pół 40 g słoiczka pieprzu; najlepszy jest pieprz czerwony, ale nie mogłam go w sklepie żadnym znaleźć, więc kupiłam zielony,
• doprawiamy solą i pieprzem,
• całość na patelni robi się około 10 minut :) w tym czasie gotujemy al dente makaron - mi do tego najlepiej pasuje penne,
• makaron można wrzucić na patelnię do łososia, ale z tym trzeba uważać, bo może się okazać, że tego makaronu będzie za dużo ;) na talerzu, więc bezpieczniej :)

Danie jest przepyszne! Delikatny łosoś i ostry pieprz... Czegóż chcieć więcej? :)

A to absolutnie nie wykwintny obiad, a raczej obiady, ale przeze mnie ukochane... Moje ukochane jaja, jajeczka, jajunie.... Ach ;) (ci co mnie znają pewnie się uśmieją jak ujrzą te zdjęcia - a śmiejcie się! ;) )

 

Też lubicie? Którą wersję wolicie? 

Millennium raz i dwa

http://www.stopklatka.pl

Jakieś 2 lata temu, Miłośnicy Bocianów I Basetów kupili trylogię Larssona. Zaczytywali się w niej aż tak bardzo, że wyznaczali sobie dyżury - kto, kiedy i ile czasu czytać będzie - drugie z nich przecież czekało z niecierpliwością! Jako, że Miłośnicy mają nosa do dobrych czytadeł, i ja z czasem wzięłam się za tę lekturę. Pierwszy tom był wręcz rewelacyjny, dwa kolejne trochę mniej, choć wiem, że znajdą się tacy i pewnie jest ich wielu, którzy będą mieli zdanie zgoła odmienne :)

Jednak nie o książkach chcę tu pisać, a o filmach. Filmach szwedzkich, które bardzo pozytywnie mnie zaskoczyły :)

http://www.stopklatka.pl

Pierwsza część, czyli Millennium Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet (reż. Niels Arden Oplev)
opowiada o losach rodziny Vangerów. Rodziny zamożnej, która nawet na pozór nie jest godną naśladowania. Nestor rodu ściąga do swej posiadłości Mikaela Blomkvista, dziennikarza, który po przegranym procesie o zniesławienie, ma najzwyczajniej w świecie gorszy okres w życiu i zaszycie się gdzieś na dalekiej wsi wydaje się być dobrym i spokojnym rozwiązaniem. A, że dodatkowo może zarobić niezłą kasę... Czegóż chcieć więcej? Z czasem okazuje się, że spokoju to on mieć nie będzie... Książka trzyma w napięciu do końca. Film oddaje jej treść, choć pomija kilka wątków, choćby odwieczny romans Blomkvista z Eriką Berger. Jednak amatorzy romansów na pocieszenie, mogą podejrzeć, pseudo związek naszego dziennikarza z 2 razy młodszą i jakże dziwną hackerką Lisbeth Salander.

Druga część, Millennium Dziewczyna, która igrała z ogniem (reż. Daniel Alfredson) to opowieść głównie o Lisbeth, o jej mrocznej przeszłości, o jej rosyjskim pochodzeniu, o trzech morderstwach, przez które musi się ukrywać. Salander jest główną podejrzaną, w co oczywiście nie wierzy Blomkvist, który rozpoczyna prywatne śledztwo... A co się dzieje w tle? A w tle przemyca się kobiety z Europy Wschodniej. Czy coś wspólnego z tym ma rodzina Lisbeth? Przekonajcie się sami :)

http://www.stopklatka.pl

Na największą uwagę zasługują aktorzy i ich charakteryzacja. Zwłaszcza charakteryzacja Lisbeth. Naprawdę ciężko mi było sobie wyobrazić "jak oni ją zrobią", a zrobili rewelacyjnie. Poza tym aktorzy są normalni, a nie wymuskani w każdym calu i zrobieni na sexbomby. Najbardziej zaskoczyła mnie, wspomniana wyżej Erika - kobieta dobrze po 40-tce, w książce opisywana jako bardzo atrakcyjna. I owszem atrakcyjna była, ale po prostu wyglądała na swój wiek - naturalnie :)

http://www.stopklatka.pl

 
Do obejrzenia filmów zachęcam, aczkolwiek nie mam pewności czy jest to dobry pomysł dla osób, które książek nie czytały.

Amerykanie kręcą pierwszą część Millennium. Mam przeczucie, że będzie to wersja gorsza...